ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ ΠΕΣ ΑΛΕΥΡΙ!!

Στην αρχή βαφτίστηκε ως «Καποδίστριας 2» από τα χείλη της σημερινής κυβέρνησης μετονομάστηκε σε «Καλλικράτη», αλλά όπως και να έχει η ονομασία της διοικητικής μεταρρύθμισης που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου, έχει σαφή τρωτά σημεία και αρκετά στοιχεία που αν εφαρμοστούν θα λειτουργήσουν ευεργετικά στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια αυτοδιοίκηση. Αρχικά θα ήθελα να τονίσω ότι όλες οι μεταρρυθμίσεις είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίες για το κράτος και πράγματι, στα παραδείγματα, που εφαρμόστηκαν στο εξωτερικό λειτούργησαν σωστά, βοηθώντας την τοπική αυτοδιοίκηση να γίνει αποτελεσματικότερη. Ωστόσο στην ελληνική επικράτεια με τις δομές του κράτους να χαρακτηρίζονται από την διαφθορά, δεν μπορούν να επιφέρουν τίποτα ουσιαστικό εκτός από την ερήμωση της υπαίθρου και την συγκέντρωση του πληθυσμού σε μεγαλύτερα αστικά και ημιαστικά κέντρα.
Το παράδειγμα του «Καποδίστρια» είναι χαρακτηριστικό. Κυρίως σε περιοχές που βρίσκονται στην ηπειρωτική Ελλάδα, συναντήσαμε το εξής φαινόμενο. Το κεφαλοχώρι έχοντας συγκεντρώσει όλες τις διοικητικές υπηρεσίες και με δεδομένο της δύσκολης επικοινωνίας με τα όμορα χωριά, που ανήκαν στο ίδιο καποδιστριακό δήμο, συγκέντρωνε το πληθυσμό και κυριότερα το ενδιαφέρον του εκάστοτε δημάρχου. Ο εκάστοτε δήμαρχος βλέποντας ότι το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος βρισκόταν στην πρωτεύουσα του δήμου, αδιαφορεί για τα χωριά και «σπρώχνει» όλα τα έργα στα κεφαλοχώρια. Αποτέλεσμα όλου αυτού ήταν η «εξαφάνιση» πολλών χωριών από το χάρτη.
Το πρόγραμμα «Καλλικράτης» θα λειτουργήσει ακόμα πιο συγκεντρωτικά από τον «Καποδίστρια» όμως με τα οικονομικά δεδομένα της εποχής είναι ακόμα πιο αναγκαίο να προχωρήσει η μεταρρύθμιση. Όμως με ποια μορφή; Αν γίνει ότι είχε γίνει το 2000 τότε τα πράγματα θα γίνουν με πολύ κακό τρόπο και πολύ γρήγορα θα δημιουργηθούν και άλλα προβλήματα ακόμα πιο σύνθετα. Υπάρχει μια λογική που την συναντάμε στην Ελβετία με πολλές όμως ιδιομορφίες. Στην πανέμορφη χώρα της κεντρικής Ευρώπης, υπάρχουν τα γνωστά «καντούνια», στην οποία δεν είναι τίποτα άλλο από μεγάλες διοικητικές περιφέρειες. Βέβαια, τα «καντούνια» έχουν πολλές ιδιαιτερότητες οι κάτοικοι πολλών εκ αυτών να μιλάνε ακόμα και διαφορετική γλώσσα από τους γείτονες τους. Με τον καιρό, τα «καντούνια» απόκτησαν τόσες διαφορές ώστε να τίθεται ακόμα και θέμα και αυτονομίας. Βεβαίως η Ελβετία είναι μια ξεχωριστή περίπτωση και σαφέστατα δεν τίθεται θέμα σύγκρισης, όμως με το γνωστό πια «ψηφιδωτό» που υπάρχει στις εθνικότητες που κατοικούν στην χώρα μας, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι θα γίνει σε λίγα χρόνια. Ούτε καλό, ούτε κακό δεν είναι αυτό το πράγμα. Το ανησυχητικό είναι ο τρόπος που θέλουν οι δήμαρχοι να περάσει το σχέδιο «Καλλικράτης».
Τι έκανε η τοπική αυτοδιοίκηση τα τελευταία 35 χρόνια και πως βοήθησε στην οικονομική κατάρρευση της χώρας; Πολύ απλά, δεν υπάρχει δήμος και νομαρχία που να μην χρωστάει πάρα πολλά λεφτά. Πολύ απλά, δεν υπάρχει δήμαρχος ή νομάρχης που να μην έχρισε μόνιμους υπαλλήλους της αρεσκείας του, πράγμα που συνέχισε και ο διάδοχος του κ.ο.κ. Όλη τοπική αυτοδιοίκηση έκανε αυτό που έκαναν οι κυβερνήσεις, βάζοντας από τα «παράθυρα» υπαλλήλους, χωρίς να υπάρχει καμία πραγματική ανάγκη. Καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους έκαναν δημοτικούς υπαλλήλους τους μισούς κατοίκους, τους οποίους τους πλήρωναν οι άλλοι μισοί και στην πραγματικότητα κατάρρευσαν κάθε έννοια κράτους στην πρώτη βαθμίδα του. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα και ουσιαστικά η χρεωκοπία της χώρας. Πολλοί δήμαρχοι έχουν αντιληφθεί τον «Καλλικράτη» ως μια πολύ καλή ευκαιρία για να καλυφθούν τα χρέη τους. Ζητούν χρήματα για την «επανίδρυση του κράτους», για την σύγχρονη πραγματικότητα που φέρνει αλλαγή στο χάρτη της αυτοδιοίκησης και για διάφορα τέτοια. Στην ουσία ζητάνε λεφτά για να μπορούν να καλύψουν τα χρέη τους και ακόμα χειρότερα για να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο οι λίγοι. Τι μπορεί να γίνει γι’ αυτό;
Στην ουσία οι δήμοι και οι νομαρχίες λειτουργούν σαν τις κυβερνήσεις. Άρα η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι εύκολη. Χρέος την σημερινής κυβέρνησης είναι να επιβάλει στην τοπική αυτοδιοίκηση ότι της κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δηλαδή να επιβάλει το καθεστώς επιτήρησης σε όλους τους χρεοκοπημένους δήμους και στις νομαρχίες. Είναι επιτακτική ανάγκη να λογοδοτούν όλοι οι δήμαρχοι που πάνε τα χρήματα του κράτους και τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Είναι ανάγκη να υπάρξει θέμα με τους παχυλούς μισθούς ορισμένων δημοτικών υπαλλήλων, αλλά και με τον αριθμό των ατόμων που απασχολούνται στους δήμους. Αν θέλουμε ανασυγκρότηση του κράτους, θα πρέπει να την έχουμε σ’ όλα τα επίπεδα της.
Ο «Καλλικράτης» και η δύσκολη οικονομική συγκυρία είναι μια ευκαιρία για να ξεκαθαρίσουν όλα τα «αγκάθια» που για χρόνια τρυπάνε το κορμί της ελληνικής οικονομίας. Η σημερινή κυβέρνηση με νωπή την εντολή από το εκλογικό σώμα και με ωριμότερη από ποτέ την κοινωνία, έχει όλες τις προϋποθέσεις για να βάλει την χώρα σε πιο σωστά δεδομένα. Πέρασαν περίπου 50 χρόνια από τότε που οι Ευρωπαίοι ζούσαν αυτό που ζούμε τώρα. Είμαστε πολύ πίσω, αλλά πρέπει να κάνουμε κάτι. Καλός ο «Καλλικράτης» αλλά σ’ αυτή την χώρα ποτέ δεν πάσχαμε από νόμους και σχέδια. Πάσχουμε από ανθρώπους θα τα εφαρμόσουν και κυρίως από ανθρώπους θα τα ελέγξουν.

Επιμέλεια: Μιχάλης Χατζηνικήτας

Υ.Γ 1: Είμαι παραπάνω από σίγουρος ότι όλοι μιλούν για τον Καλλικράτη άλλα λίγοι γνωρίζουν ποιος ήταν πραγματικά. Για την ιστορία ο Καλλικράτης ήταν σπουδαίος αρχιτέκτονας της αρχαιότητας. Μεγαλούργησε το «χρυσό αιώνα» του Περικλή και η συνεργασία του με τον Φειδία με χάρισε το αρτιότητα μνημείο της χώρας μας. Τον Παρθενώνα.

Υ.Γ. 2: Το θέμα με την φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας τι απέγινε;