Οποια ώρα κι αν μπεις στον τηλεοπτικό κόσμο, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, μεσάνυχτα, και όποιου περιεχομένου κι αν είναι η εκπομπή (ενημερωτική, λαϊφστυλίστικη, «αποκαλυπτική», κουτσομπολίστικη), θα πέσεις σε κάποιον του ΛΑΟΣ που προσπαθεί να παραστήσει το χαριτωμένο, τον ευφυολόγο, τον «εαυτό του».
Καλαμπουράκι στο καλαμπουράκι, κουτσομπολιό στο κουτσομπολιό, «μπουμπουκολογία» στην «μπουμπουκολογία», κατασκευάστηκε και διακινείται προς μαζική κατανάλωση ένα είδωλο του ΛΑΟΣ, όπου το κόμμα αυτό εμφανίζεται σαν μια παρέα ιδεολογικώς άοσμων, άρα ακίνδυνων ατακαδόρων, και όχι σαν ένα αγρίως λαϊκιστικό κόμμα στις τάξεις του οποίου περιλαμβάνονται χουντόφιλοι, βασιλόφρονες, εβραιοφάγοι, κυνηγοί μεταναστών, νοσταλγοί του χιτλερισμού, που θεωρούν το Ολοκαύτωμα «σιωνιστικό ψεύδος» καθώς και κατά φαντασίαν απελευθερωτές της Πόλης, που όπου να ’ναι θα την ανακτήσουμε και θα υποχρεώσουμε τους Τούρκους να πληρώσουν νοίκι• αυτό τουλάχιστον κηρύσσει εθνοπρεπώς ωρυόμενος ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης σαν βιβλιέμπορος στην εκπομπή του, στο κανάλι του αρχηγού του. Η τηλεοπτική λεύκανση δεν αρκεί για να αμβλύνει τα βαθύτερα γνωρίσματα ενός κομματικού χώρου. Αρκεί πάντως να του αλλάξει προσωρινά την εικόνα, να τη θολώσει, ώστε να διευκολυνθούν τα σενάρια συνεργασίας. Στις κοινωνίες του θεάματος άλλωστε τίποτε δεν θεωρείται ακραίο• ακόμα και το μαύρο μπορεί να αποδοθεί με παλ αποχρώσεις.Ο πολιτικός πολιτισμός είναι ανύπαρκτος,σ'αυτή τη χώρα,απο τότε που αυτή η χώρα εκτροχιάστηκε απο την ιστορία της.
Καλά θα κάνουν οι ''ελληναράδες'' του Καρατζαφέρη,πριν ανακτήσουν και πάλι τη Κωσταντινούπολη,να περάσουνε και λίγο απο την Τήλο,που μένει χωρίς ρεύμα με την παραμικρή βροχή,όπου το internet μας κάνει την τιμή να μας επισκέπτεται όποτε γουστάρει,και ως εθνοπατέρες που είστε να δείτε πώς είναι να ζείς πάνω σ'ένα νησί χωρίς ρεύμα για τέσσερις (4) ολόκληρες μέρες!!!
Θα ήθελα σ'αυτό το σημείο να ρωτήσω εσάς τους ''εθνοσωτήρες'':
-Εχετε επισκευτεί ποτέ την άγονη γραμμή?
-Εχετε σκεφτεί,γιατί εν έτη 2010 μιλάμε ακόμα για άγονες γραμμές?
-Ειστε γνώστες των προβλημάτων,που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι,των ''άγωνων'' νησιών?
-Εχετε ασχοληθεί ποτέ σοβαρά με τα ενεργειακά προβλήματα,που αντιμετωπίζουν τα νησιά μας;
-Είστε γνώστες των προβλημάτων,που βιώνουν οι επιχειρηματίες,που είναι και η ραχοκοκαλιά της τοπικής ανάπτυξης;
Πραγματικά έχω πολλά ερωτήματα να σας θέσω,αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν περιμένω και τίποτα,και θα ήταν αφελές εκ μέρους μου,να περιμένω το οτιδήποτε από επαναστάτες του καναπέ.
Καλό θα ήτανε,πριν ανακτήσετε ξανά τη πόλη,να ανακτήσετε και λίγη σοβαρότητα!
Εάν γνωρίζεται τι είναι.
Χατζηγεωργίου Παντελής
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010
Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010
Φίλε Μιχάλη...
Φίλε Μιχάλη καλως-ηλθες στην παρέα μας.
Θέλω απο καιρό να σ'ευχαριστήσω,και να σε συγχαρώ για τις τεράστιες υπηρεσίες σου στο σύλλογο,που παρά τς οποιες δυσκολίες αντιμετώπιζες κατάφερνες πάντα να πετυχαίνεις τους στόχους σου.Γνωρίζω πολύ καλά,ότι υπήρξες ο αφανής ήρωας,πίσω απο μεγάλες επιτυχίες του συλλόγου,και που δυστυχώς,λίγοι ήταν αυτοί που αναγνώρισαν το έργο σου,και λιγότεροι ακόμα αυτοί που σε στήριξαν και ειδικά εδώ στην Τήλο.
Εργάστηκες με πείσμα και θέληση,με μόνο γνώμονα την αγάπη που τρέφεις για τον τόπο σου,και ελπίζω μια μέρα,να σου το αναγνωρίσουν,και να σε τιμήσουν για αυτό.
Σ'ευχαριστούμε για άλλη μια φορά που μας έκανες την τιμή,να είσαι μέλος αυτού του blog.
Θέλω απο καιρό να σ'ευχαριστήσω,και να σε συγχαρώ για τις τεράστιες υπηρεσίες σου στο σύλλογο,που παρά τς οποιες δυσκολίες αντιμετώπιζες κατάφερνες πάντα να πετυχαίνεις τους στόχους σου.Γνωρίζω πολύ καλά,ότι υπήρξες ο αφανής ήρωας,πίσω απο μεγάλες επιτυχίες του συλλόγου,και που δυστυχώς,λίγοι ήταν αυτοί που αναγνώρισαν το έργο σου,και λιγότεροι ακόμα αυτοί που σε στήριξαν και ειδικά εδώ στην Τήλο.
Εργάστηκες με πείσμα και θέληση,με μόνο γνώμονα την αγάπη που τρέφεις για τον τόπο σου,και ελπίζω μια μέρα,να σου το αναγνωρίσουν,και να σε τιμήσουν για αυτό.
Σ'ευχαριστούμε για άλλη μια φορά που μας έκανες την τιμή,να είσαι μέλος αυτού του blog.
Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2010
Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΟ
Αρχικά θα ήθελα να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια γιατί αντιλαμβάνομαι για ακόμα μία φορά ότι η κοινωνία της Τήλου γίνεται καθημερινά πιο «ελεύθερη» συμμετάχοντας σε δραστηριότητες όπως αυτή του blog που δημιουργήσατε. Είμαι απόλυτα πεποισμένος ότι η προσπάθεια που ξεκίνησε από το Σύλλογο Απανταχού Τηλίων «Η Ήριννα» με το site http://www.tilos-irinna.gr/ έχει πετύχει απόλυτα το στόχο της, καθώς αφενώς η επαναδραστηριοποίηση του Site του Δήμου και αφετέρου η ύπαρξη αυτού του blog, βοηθούν στο να αναπτύσσονται όλα τα θέματα και τα προβλήματα αυτού του ευλογημένου τόπου.
Θα είμαστε παρών σ’ αυτή την προσπάθεια και θα ήθελα από καρδιάς να ευχαριστήσω τα παιδιά που δημιούργησαν αυτό το blog και ελπίζω η συνέχεια του να είναι διαρκώς αναπτυσσόμενη.
Μιχάλης Χατζηνικήτας
Θα είμαστε παρών σ’ αυτή την προσπάθεια και θα ήθελα από καρδιάς να ευχαριστήσω τα παιδιά που δημιούργησαν αυτό το blog και ελπίζω η συνέχεια του να είναι διαρκώς αναπτυσσόμενη.
Μιχάλης Χατζηνικήτας
ΤΟ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑ
Οι μνήμες μου απο το μικρό νησί της Δωδεκαννήσου,είναι πάντα αξεπέραστες.Ειδικά για παιδιά της πόλης όπως εγώ.Είχα όμως και την τύχη να ζήσω οχτώ περίπου χρόνια,αφήνοντας πίσω φίλους,οικογένεια,και ότι άλλο μπορεί να σου προσφέρει μια πόλη.Μεγάλωσα με το όνειρο να γίνω μόνιμος κάτοικος,στο μικρό αυτό χωριό,του νησιού,αν και γνώριζα απο πολύ μικρός,τις δυσκολίες,που θα αντιμετώπιζα.Πολλοί απο τους ξενιτεμένους ζούσαν μ'αυτό τ'όνειρο,μα σχεδόν κανένας δεν τα είχε καταφέρει,ο καθένας για τους δικούς του λόγους,που συνήθως ήταν η οικογένεια και τα παιδιά.
Αγάπησα περισσότερο αυτό τον τόπο,μέσα από τις ιστορίες και τους μύθους που μου διηγήθηκε ο παππούς κ'η γιαγιά,πηγαίνοντας για τις διακοπές μου τις γιορτές και τα καλοκαίρια.
Ιστορίες που ταξίδευαν μέσα στο χρόνο,από στόμα σε στόμα.
Θυμάμαι ανθρώπους με ζαρωμένα απο το χρόνο και τις κακουχίες πρόσωπα,μα και με μια γαλήνεια και καθάρια όψη στο βλέμα τους,που καθρέπτιζε την ψυχή τους.
Τη λεβεντιά τους.
Την αγνότητα τους.
Ανθρωποι αγράματοι,μα πάνσοφοι.Η ίδια η ζωή που τους στέρησε τη γνώση,λόγο μεγάλης φτώχειας,τους χάρισε απλόχερα τη σοφία.Το διήγηματα τους,θυμάμαι,με συνέπαιρναν,σε κόσμους μαγικούς,γεμάτο μύθους,ξόρκια,φόνους,πειρατές,και ανεκπλήρωτες αγάπες,που ο χρόνος δεν τους το συγχώρεσε ποτέ.Για γλέντια στη πλατεία,που κρατούσαν και μέρες,τραγουδώντας την χαρά,την λύπη,την ξενιτιά,ακόμα και το θάνατο.
Ο γερο- Λιοντής ήταν ο λυράρης του χωριού.Πέρασαν πολλά χρόνια απο τότε που έχασε το φώς του,από πυροβολισμό στην Μικρά Ασία.Πάμτωχος,και σακάτης απο τα δεινά του πολέμου,και της πείνας,αναζητούσε τη φώς της ψυχής του,μέσα απο τη μουσική.Η λύρα του τον καθοδηγούσε,σε δρόμους βυζαντινούς,πλούσιους,γεμάτο εικόνες,και τοπία.Βγαίνοντας απο το σπίτι του,και ακουμπόντας τοίχο-τοίχο,κατέβαινε στην πλατεία του χωριού,καθημερινά,να παίξει,και να τραγουδήσει σκοπούς τοπικούς,και μικρασιάτικους.Τα κουδουνάκια πάνω στο δοξάρι,έδιναν το ρυθμό,και οι μελωδίες προσκαλούσαν τους χωριανούς,για άλλο ένα γλέντι.
Η ζωή τους όλη μια γιορτή.Η δύσκολη επιβίωση,γινότανε τραγούδι.Και ευκαιρία για τους νέους,να τραγουδήσουν τη μαντινάδα τους στη κοπέλα που αγαπούσαν:
''θα θελα να σουν εκκλησιά
να ρθώ να προσκυνήσω
τη χάρη σου που μ'έκαμε
γλυκά να σ'αγαπήσω''
Είναι αμέτρητες οι ιστορίες,και θα μπορούσα να γράφω για μέρες.Σκοποί,καιτραγούδια,φέρνουν στο μυαλό,εικόνες απο μια άλλη εποχή.Είναι αλλιώτικα τα αισθήματα σ' εκείνα τα μέρη. Η ζωή η ίδια είναι αλλιώς. Τόποι που γεννούν παραμύθια και όχι άδικα. Όλοι οι τόποι έχουν την μαγεία τους. Φοβάμαι όμως πως οι άνθρωποι σιγά σιγά χάνουμε την ικανότητα μας να την νιώθουμε. Οτι έχει μείνει απ'αυτή την εποχή,είναι μερικά μισογκρεμισμένα πέτρινα σπιτάκια,που σε ταξιδεύουν σε μια άλλη εποχή.
Γιατί, πραγματικά, είναι φορές που νιώθω πως το πώς ζούμε μας στραγγίζει τη ψυχή. Έτσι προκύπτει και η ανάγκη για το απλό και ουσιαστικό.
Αγάπησα περισσότερο αυτό τον τόπο,μέσα από τις ιστορίες και τους μύθους που μου διηγήθηκε ο παππούς κ'η γιαγιά,πηγαίνοντας για τις διακοπές μου τις γιορτές και τα καλοκαίρια.
Ιστορίες που ταξίδευαν μέσα στο χρόνο,από στόμα σε στόμα.
Θυμάμαι ανθρώπους με ζαρωμένα απο το χρόνο και τις κακουχίες πρόσωπα,μα και με μια γαλήνεια και καθάρια όψη στο βλέμα τους,που καθρέπτιζε την ψυχή τους.
Τη λεβεντιά τους.
Την αγνότητα τους.
Ανθρωποι αγράματοι,μα πάνσοφοι.Η ίδια η ζωή που τους στέρησε τη γνώση,λόγο μεγάλης φτώχειας,τους χάρισε απλόχερα τη σοφία.Το διήγηματα τους,θυμάμαι,με συνέπαιρναν,σε κόσμους μαγικούς,γεμάτο μύθους,ξόρκια,φόνους,πειρατές,και ανεκπλήρωτες αγάπες,που ο χρόνος δεν τους το συγχώρεσε ποτέ.Για γλέντια στη πλατεία,που κρατούσαν και μέρες,τραγουδώντας την χαρά,την λύπη,την ξενιτιά,ακόμα και το θάνατο.
Ο γερο- Λιοντής ήταν ο λυράρης του χωριού.Πέρασαν πολλά χρόνια απο τότε που έχασε το φώς του,από πυροβολισμό στην Μικρά Ασία.Πάμτωχος,και σακάτης απο τα δεινά του πολέμου,και της πείνας,αναζητούσε τη φώς της ψυχής του,μέσα απο τη μουσική.Η λύρα του τον καθοδηγούσε,σε δρόμους βυζαντινούς,πλούσιους,γεμάτο εικόνες,και τοπία.Βγαίνοντας απο το σπίτι του,και ακουμπόντας τοίχο-τοίχο,κατέβαινε στην πλατεία του χωριού,καθημερινά,να παίξει,και να τραγουδήσει σκοπούς τοπικούς,και μικρασιάτικους.Τα κουδουνάκια πάνω στο δοξάρι,έδιναν το ρυθμό,και οι μελωδίες προσκαλούσαν τους χωριανούς,για άλλο ένα γλέντι.
Η ζωή τους όλη μια γιορτή.Η δύσκολη επιβίωση,γινότανε τραγούδι.Και ευκαιρία για τους νέους,να τραγουδήσουν τη μαντινάδα τους στη κοπέλα που αγαπούσαν:
''θα θελα να σουν εκκλησιά
να ρθώ να προσκυνήσω
τη χάρη σου που μ'έκαμε
γλυκά να σ'αγαπήσω''
Είναι αμέτρητες οι ιστορίες,και θα μπορούσα να γράφω για μέρες.Σκοποί,καιτραγούδια,φέρνουν στο μυαλό,εικόνες απο μια άλλη εποχή.Είναι αλλιώτικα τα αισθήματα σ' εκείνα τα μέρη. Η ζωή η ίδια είναι αλλιώς. Τόποι που γεννούν παραμύθια και όχι άδικα. Όλοι οι τόποι έχουν την μαγεία τους. Φοβάμαι όμως πως οι άνθρωποι σιγά σιγά χάνουμε την ικανότητα μας να την νιώθουμε. Οτι έχει μείνει απ'αυτή την εποχή,είναι μερικά μισογκρεμισμένα πέτρινα σπιτάκια,που σε ταξιδεύουν σε μια άλλη εποχή.
Γιατί, πραγματικά, είναι φορές που νιώθω πως το πώς ζούμε μας στραγγίζει τη ψυχή. Έτσι προκύπτει και η ανάγκη για το απλό και ουσιαστικό.
Οχι,δεν ονειρεύομαι την Τήλο,όπως ήταν πριν πολλά χρόνια.Πιστεύω στην Τήλο του πολιτισμού,της ανθρωπιάς,και της ανάπτυξης,με βάση όμως την ιστορία της,και με σεβασμό στο περιβάλον της.Κάτι που οι ''φωστήρες'' της δεν έχουν καταλάβει ακόμα.
Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΗΛΟΥ
Η Τήλος είναι ένα από τα Δωδεκάνησα, το έβδομο σε φθίνουσα κατάταξη έκτασης. Βρίσκεται 22 μίλια ΒΔ. της Ρόδου και 222 μίλια από τον Πειραιά. Έχει σχήμα ακανόνιστο και η έκτασή της είναι 62,825 τ.χλμ. ενώ ο πληθυσμός της, κατά την τελευταία απογραφή (2001), ανήρχετο σε 533 κατοίκους. Γενικά το έδαφός της είναι ορεινό και βραχώδες με μία μικρή πεδιάδα στο κέντρο της που καταλήγει στη παραλία του Ερίστου. Υψηλότερη κορυφή είναι του Προφήτη Ηλία με υψόμετρο 650 περίπου μέτρα. Το συνολικό ανάπτυγμα των ακτών της νήσου φθάνει τα 63 χλμ. Στο νησί υπάρχουν τρεις οικισμοί: το Μεγάλο Χωριό με 233 κατοίκους, τα Λιβάδια με 278 και ο Άγιος Αντώνιος με 22.
Επίσης το Μικρό χωριό,που είναι σήμερα ακατοίκητος οικισμός,κατοικούνταν μέχρι και τη δεκαετία του 1950.Οι κάτοικοι του μεταγκαταστάθηκαν στον οικισμό Λιβάδια,όπου ήταν ευκολότερη η πρόσβαση στο λιμάνι.
Το Μικρό χωριό,μέχρι και τα τέλη του 18 αιώνα λεγόταν Ελιάδα.
Η Τήλος διαθέτει δε πολλά αρχαιολογικά μνημεία. Έγινε γνωστή όταν το 1970 ο καθηγητής παλαιοντολογίας Νικόλαος Συμεωνίδης ανακάλυψε στο σπήλαιο Χαρκαδιό, στην περιοχή της Μυσσαριάς, νεκροταφείο ελεφάντων νάνων οι οποίοι βρέθηκαν απομονωμένοι στο νησί μετά την καταβύθιση της Αιγηϊδος, της οποίας οι κορυφές συνθέτουν το σημερινό αρχιπέλαγο του Αιγαίου. Στη νήσο εδρεύει μικρό παλαιοντολογικό μουσείο όπου εκτίθενται κάποια από αυτά τα ευρήματα.
Ιστορικά αναφέρεται από τον Όμηρο όπου πρώτοι κάτοικοί της ήταν από τη Ρόδο. Στον Τρωικό Πόλεμο φαίνεται πως κατοικήθηκε από τους Δωριείς. Στην αρχαιότητα η Τήλος φημίζονταν για τα μύρα της και διάφορες αλοιφές και από τον 2ο αιώνα π.Χ. αποτελούσε δήμο των Ροδίων. Σύμφωνα με βυζαντινή παράδοση ο Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος με προτροπή της μητέρας του μετέφερε Τηλίους εποίκους στη Κύπρο στη περιοχή που σήμερα ονομάζεται Τηλυρία. Επίσης στη βυζαντινή περίοδο η Τήλος λεηλατήθηκε τόσο από τους Σαρακηνούς όσο και από τους Ενετούς. Αργότερα η νήσος περιήλθε στους Ιωαννίτες Ιππότες (1309) και όταν καταλήφθηκε η Ρόδος από τον Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή, το 1522, ακολούθησε τη τύχη των υπολοίπων νήσων. Τον 16ο αιώνα η Τήλος αναφέρεται από περιηγητές ως "Επισκοπή" ή "Επισκοπία", ενώ στη Πορτολάνα του Δημητρίου Τάγια αναφέρεται με το αρχαίο ίδιο όνομα. Στο "Οδοιπορικό" του Ιακώβου Μηλοΐτη (1673) φέρεται να κατοικείται από 4000 κατοίκους, (αριθμός που δεν διασταυρώθηκε από άλλη πηγή). Το 1675 η Τήλος καταστράφηκε από το Γάλλο πειρατή Κρεβελιέ και μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα δοκιμάστηκε από επιδρομές Αλγερινών αλλά και Ευρωπαίων πειρατών.
Η Τήλος σήμερα είναι ένα συνεχώς αναπτυσόμενο τουριστικά νησί,όπου ολοένα και περισσότεροι,αλλοδαποί και έλληνες τουρίστες,το τιμούν με την παρουσία τους.
Η πολιτιστική του κληρονομιά είναι τεράστια.Τραγούδια και σκοποί της Τήλου,έρχονται απο τα βάθη των αιώνων.Η ποιήτρια ¨Ηριννα που έζησε τον 4π.χ ήταν απο τις σημαντικότερς ποιήτριες στην Ελάδα,ισάξια ακόμα και της Σαπφώς.Σήμερα έχουν διασωθεί,μόνο λίγοι στίχοι απο τα έργα της.
Τραγούδια και σκοποί της Τήλου θα ακούσετε στο μεγαλύτερο και σημαντικότερο πανηγήρι του Αγ.Παντελεήμονα,που είναι και ο προστάτης του νησιού,και εορτάζεται στις 26-27 Ιουλίου.
Αλλα αξιοσημείωτα θρησκευτικά πανυγήρια είναι αυτά της Παναγίας Πολλίτισας στα Λιβάδια,και αυτό της Παναγιάς της Καμαριανής στο Μεγάλο Χωριό,στις 24-25 Αυγούστου.
Επίσης το Μικρό χωριό,που είναι σήμερα ακατοίκητος οικισμός,κατοικούνταν μέχρι και τη δεκαετία του 1950.Οι κάτοικοι του μεταγκαταστάθηκαν στον οικισμό Λιβάδια,όπου ήταν ευκολότερη η πρόσβαση στο λιμάνι.
Το Μικρό χωριό,μέχρι και τα τέλη του 18 αιώνα λεγόταν Ελιάδα.
Η Τήλος διαθέτει δε πολλά αρχαιολογικά μνημεία. Έγινε γνωστή όταν το 1970 ο καθηγητής παλαιοντολογίας Νικόλαος Συμεωνίδης ανακάλυψε στο σπήλαιο Χαρκαδιό, στην περιοχή της Μυσσαριάς, νεκροταφείο ελεφάντων νάνων οι οποίοι βρέθηκαν απομονωμένοι στο νησί μετά την καταβύθιση της Αιγηϊδος, της οποίας οι κορυφές συνθέτουν το σημερινό αρχιπέλαγο του Αιγαίου. Στη νήσο εδρεύει μικρό παλαιοντολογικό μουσείο όπου εκτίθενται κάποια από αυτά τα ευρήματα.
Ιστορικά αναφέρεται από τον Όμηρο όπου πρώτοι κάτοικοί της ήταν από τη Ρόδο. Στον Τρωικό Πόλεμο φαίνεται πως κατοικήθηκε από τους Δωριείς. Στην αρχαιότητα η Τήλος φημίζονταν για τα μύρα της και διάφορες αλοιφές και από τον 2ο αιώνα π.Χ. αποτελούσε δήμο των Ροδίων. Σύμφωνα με βυζαντινή παράδοση ο Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος με προτροπή της μητέρας του μετέφερε Τηλίους εποίκους στη Κύπρο στη περιοχή που σήμερα ονομάζεται Τηλυρία. Επίσης στη βυζαντινή περίοδο η Τήλος λεηλατήθηκε τόσο από τους Σαρακηνούς όσο και από τους Ενετούς. Αργότερα η νήσος περιήλθε στους Ιωαννίτες Ιππότες (1309) και όταν καταλήφθηκε η Ρόδος από τον Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή, το 1522, ακολούθησε τη τύχη των υπολοίπων νήσων. Τον 16ο αιώνα η Τήλος αναφέρεται από περιηγητές ως "Επισκοπή" ή "Επισκοπία", ενώ στη Πορτολάνα του Δημητρίου Τάγια αναφέρεται με το αρχαίο ίδιο όνομα. Στο "Οδοιπορικό" του Ιακώβου Μηλοΐτη (1673) φέρεται να κατοικείται από 4000 κατοίκους, (αριθμός που δεν διασταυρώθηκε από άλλη πηγή). Το 1675 η Τήλος καταστράφηκε από το Γάλλο πειρατή Κρεβελιέ και μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα δοκιμάστηκε από επιδρομές Αλγερινών αλλά και Ευρωπαίων πειρατών.
Η Τήλος σήμερα είναι ένα συνεχώς αναπτυσόμενο τουριστικά νησί,όπου ολοένα και περισσότεροι,αλλοδαποί και έλληνες τουρίστες,το τιμούν με την παρουσία τους.
Η πολιτιστική του κληρονομιά είναι τεράστια.Τραγούδια και σκοποί της Τήλου,έρχονται απο τα βάθη των αιώνων.Η ποιήτρια ¨Ηριννα που έζησε τον 4π.χ ήταν απο τις σημαντικότερς ποιήτριες στην Ελάδα,ισάξια ακόμα και της Σαπφώς.Σήμερα έχουν διασωθεί,μόνο λίγοι στίχοι απο τα έργα της.
Τραγούδια και σκοποί της Τήλου θα ακούσετε στο μεγαλύτερο και σημαντικότερο πανηγήρι του Αγ.Παντελεήμονα,που είναι και ο προστάτης του νησιού,και εορτάζεται στις 26-27 Ιουλίου.
Αλλα αξιοσημείωτα θρησκευτικά πανυγήρια είναι αυτά της Παναγίας Πολλίτισας στα Λιβάδια,και αυτό της Παναγιάς της Καμαριανής στο Μεγάλο Χωριό,στις 24-25 Αυγούστου.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
